2.2.5. Enterococcus

Η διασταυρούμενη παθογένεση δεν περιορίζεται μόνο στα αρνητικά κατα Γκραμ. Αυτή μπορεί να εντοπιστεί και στα θετικά κατα Γκραμ βακτήρια. Οι εντερόκοκκοι αποτελούν μέρος της φυσιολογικής εντερικής χλωρίδας των ανθρώπων και των ζώων, αλλά επίσης είναι σημαντικά ευκαιριακά παθογόνα, υπεύθυνα για σοβαρές λοιμώξεις, ιδιαίτερα σε ανοσοκατεσταλμένους ασθενείς. Με την αύξηση της ανθεκτικότητας στα αντιβιοτικά, οι εντερόκοκκοι έχουν αναγνωριστεί ως νοσοκομειακοί παθογόνοι παράγοντες που μπορούν να είναι πρόκληση για τη θεραπεία. Το γένος Enterococcus περιλαμβάνει περισσότερα πάνω από 17 είδη, αλλά μόνο μερικά από αυτά μπορούν να προκαλέσουν τοπικές ή συστηματικές κλινικές λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος, μεταξύ των οποίων ενδοκοιλιακές λοιμώξεις, μολύνσεις των τραυμάτων, βακτηριαιμία και ενδοκαρδίτιδα. Σε γενικές γραμμές, οι εντερόκοκκοι ανήκουν στη γάμμα υποομάδα των στρεπτόκοκκων, οι οποίοι δεν προκαλούν αιμόλυση. Όμως τα κλινικά προϊόντα απομόνωσης πολλών ειδών των εντερόκοκκων έχουν αναπτύξει ως παράγοντας παθογένειας, την ικανότητα να παράγουν αιμολυσίνες οι οποίες προκαλούν λύση των ερυθρών αιμοσφαιρίων. Τα αιμολυτικά στελέχη παρουσιάζουν αντίσταση σε πολλά φάρμακα πιο συχνά από τα μη-αιμολυτικά στελέχη, ενώ στελέχη που απομονώθηκαν από δείγματα κοπράνων από υγιή άτομα έδειξαν χαμηλή (17%) συχνότητα της παραγωγής αιμολυσινών.

Αποδεικνύεται ότι οι εντερόκοκκοι είναι σε θέση όχι μόνο να μολύνουν κύτταρα θηλαστικών και νηματώδών, αλλά επίσης και φυτά όπως Arabidopsis thaliana. Κατά τη μόλυνση σε εργαστηριακές συνθήκες με Ε.faecalis ο θάνατος του φυτού λαμβάνει χώρα σε περίπου επτά ημέρες. Τα αρχικά σημάδια της ασθένειας εμφανίζονται όταν τα βακτήρια συνδεθούν επιτυχώς με την επιφάνεια των φύλλων. Στη συνέχει το E.faecalis εισέρχεται στον ιστό των φύλλων μέσω του στοματίου ή μέσω πληγών, αναπαράγεται και αποικίζει τα μεσοκυττάρια διαστήματα του φυτού ξενιστή. Αυτές οι διαδικασίες προκαλούν διάσπαση του φυτικού κυτταρικού τοιχώματος και των δομών της μεμβράνης και οδηγούν στο σάπισμα του φυτού. Φαίνεται ότι η φυτοπαθογένεια του Ε.faecalis περιλαμβάνει μερικούς από τους ίδιους γενετικούς παράγοντες που συμμετέχουν στην παθογένεση στα ζώα, συμπεριλαμβανομένου του συστήματος του quorum-sensing και της σύνθεσης των πρωτεασών σερίνης. Το E.faecalis χρησιμοποιεί ξεκάθαρα μια κοινή στρατηγική για την πρόκληση ασθενειών, η οποία του επιτρέπει να χρησιμοποιεί τους ίδιους λοιμογόνους παράγοντες για δύο διαφορετικούς ξενιστές.