2.2.3 Κανόνες διαχείρισης

• Οι πολίτες, οι παραγωγοί και οι καταναλωτές, οι επιχειρήσεις και τα συνδικάτα, οι επιτημονικοί κύκλοι, οι εκκλησίες και οι ενώσεις αποτελούν τους βασικούς παράγοντες μαζί με το κράτος στον τομέα της αειφόρου ανάπτυξης. Από αυτούς αναμένεται να συμμετάσχουν στο δημόσιο διάλογο για το μοντέλο της βιώσιμης ανάπτυξης. Θα πρέπει να είναι αυτο-κατευθυνόμενοι στις αποφάσεις και τις δράσεις τους σε σχέση με αυτούς τους στόχους.
• Οι εταιρείες είναι υπεύθυνες για την παραγωγή τους και τα προϊόντα τους. Αυτό περιλαμβάνει την παροχή πληροφοριών στους καταναλωτές σχετικά με τις υγειονομικές και περιβαλλοντικές ιδιότητες των προϊόντων και τις βιώσιμες μεθόδους παραγωγής. Ο καταναλωτής είναι υπεύθυνος για την επιλογή του προϊόντος και την κοινωνική και φιλική προς το περιβάλλον χρήση του.
• Οι ανανεώσιμες φυσικές πηγές (όπως η ξυλεία και τα αλιευτικά αποθέματα) μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο στο πλαίσιο της ικανότητάς τους να αναγεννώνται με την πάροδο του χρόνου. Οι μη ανανεώσιμες φυσικές πηγές (όπως τα ορυκτά και τα ορυκτά καύσιμα) μπορεί να χρησιμοποιούνται για μεγάλο χρονικό διάστημα μόνο στο βαθμό που η λειτουργία τους μπορεί να αντικατασταθεί από άλλα υλικά, ή από άλλες πηγές ενέργειας. Η απελευθέρωση ουσιών και ενέργειας δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερη από ό,τι η προσαρμοστικότητα των οικοσυστημάτων σε μακροπρόθεσμη βάση: για παράδειγμα, το κλίμα, τα δάση και οι ωκεανοί.

Πρέπει να αποφεύγονται οι κίνδυνοι και οι μη αποδεκτοί κίνδυνοι για την ανθρώπινη υγεία:

• Η διαρθρωτική αλλαγή που επέφερε η τεχνολογική εξέλιξη και ο διεθνής ανταγωνισμός θα πρέπει να γίνει οικονομικά επιτυχής και να χτιστεί σύμφωνα με το περιβάλλον και την κοινωνία. Για το σκοπό αυτό, οι επιμέρους τομείς της πολιτικής θα πρέπει να ενσωματωθούν, έτσι ώστε η οικονομική ανάπτυξη, η υψηλή απασχόληση, η κοινωνική συνοχή και η προστασία του περιβάλλοντος να συμβαδίζουν.
• Η κατανάλωση ενέργειας και των πόρων και οι μεταφορικές υπηρεσίες θα πρέπει να διαχωριστούν από την οικονομική ανάπτυξη. Ταυτόχρονα, είναι επιθυμητό η αύξηση της ανάπτυξης που σχετίζονται με την ανάγκη για πηγές ενέργειας και υπηρεσίες μεταφορών να αντισταθμίζεται σε μεγαλύτερο βαθμό μέσω της αύξησης της αποτελεσματικότητας.
• Οι δημόσιοι προϋπολογισμοί πρέπει να φροντίσουν για την ισότητα μεταξύ των γενεών. Οι ομοσπονδιακές, κρατικές και τοπικές αρχές πρέπει να προετοιμάσουν ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς το συντομότερο δυνατό και να μειώνουν συνεχώς το χρέος σε κάθε επόμενο στάδιο.
• Η βιώσιμη αγροτική οικονομία θα πρέπει να είναι φυσική και φιλική προς το περιβάλλον. Αυτή θα πρέπει να πληροί τις απαιτήσεις για φιλική προς το περιβάλλον κτηνοτροφία και πρόληψη, ειδικά όταν αφορά την υγεία.
• Η ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής, η αποφυγή της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού όσο το δυνατόν περισσότερο. Όλες οι δυνατότητες για τη συμμετοχή των διαφόρων κοινωνικών τάξεων στην οικονομική ανάπτυξη είναι ανοιχτές. Ο καθένας θα πρέπει να συμμετέχει στην κοινωνική και πολιτική ζωή.
• Το διεθνές πλαίσιο θα πρέπει να σχεδιαστεί έτσι ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να ζούν με αξιοπρέπεια σε όλες τις χώρες. Πρέπει να συμμετέχουν στην οικονομική ανάπτυξη. Το περιβάλλον και η ανάπτυξη αποτελούν ένα σύνολο, μια μονάδα. Σε μια ολοκληρωμένη προσέγγιση, η καταπολέμηση της φτώχειας θα πρέπει να συνδέεται με τον σεβασμό των ανθρώπινων δικαιώματων, συμπεριλαμβανομένης και της οικονομικής ανάπτυξης, της προστασίας του περιβάλλοντος και της καλής διακυβέρνησης.