2.1 Felsefi düzey
Bu 'yüksek' düzey, temel açıklayıcı ifadelerle ilgilenir: evrensel olarak yani etik söylem topluluğunun bütün üyeleri tarafından uygulanması gereken geçerlilikle ilgili etik iddialar gündeme getirilir. Çevre etiği üzerine olan söylemin felsefi evreninde bazı durumların artıları ve eksileri ortaya koyulur ve tartışılır. Bu tartışmanın katılımcıları, akademik etik uzmanları (çevre etikçileri) ve mesleki bağlamda çevresel kararlar almak zorunda olan tüm insanlardır (politikacılar ve hukukçular, ama aynı zamanda mühendis, biyoteknologlar vb). Genişletilmiş bir çerçevede, gelişmiş bir çevre bilincine (ayrıca belli bir bilimsel eğitime) sahiplerse ve çevreye karşı yaptıklarının hesabını vermek istediklerinde tüm insanlar çevresel tartışmalara katılabilir. Çevre söyleminin katılımcıları arasındaki filozoflar haricindeki tüm herkes, tabii ki, daha iyi bir anlayış ve yönlendirme için çevre uzmanlarının hazırlık çalışmalarına ihtiyaç duymaktadır: çevreyle uyumlu davranış ve çevre etiği çatışmalarına bir çözüm için iyi hazırlanmış önerileri beklemektedirler.
Ancak, çevre etiği içinde - yukarıda da bahsedildiği gibi- oryantasyonu zorlaştıran çevre etikçileri arasında tartışmalar vardır; özellikle de, antroposentrik ve fizyosentrik yaklaşımlara sert bir şekilde karşı çıkılmaktadır. Daha geniş bir kitle için filozoflar tarafından sunulan alternatiflere ilişkin argümanların artılarını ve eksilerini düşünerek anlamak mümkün değildir. Ancak, içsel felsefi tartışmalar herhangi bir şekilde nesnel geçerliliği olan sonuçlara yöneltmediğinde, bir çevre etikçisinin kamuya ve özellikle de karar mercilerine (politikacılar, mühendisler, vb.) rehberlik yapması sadece sınırlı bir şekilde mümkündür. Eninde sonunda her bir kişinin ve her bir toplumun - antroposentrik iddiaların yanı sıra- fizyosentrik iddialara ne ölçüde önem vermek istediğine karar vermesi gerekmektedir.
Hayvan ve doğa etiği yaklaşımlarının, insanların ve toplumların davranışlarında rol oynayıp oynamayacağına ve eğer oynarsa da bunun ne kadar önemli olacağına -ulusal ve uluslararası düzeyde- politik olarak her bir birey tarafından karar verilmelidir. Bu kararların sadece sezgisel olarak ya da bilimsel gerçeklere dayandırılmadan verilmemesi amacıyla, profesyonel çevre etiği içinde tartışmalı fikirlere dair derin bir anlayış kazanmak gereklidir.
