1.2 Kaynak etiği

Doğaya sadece insanla ilişkisi açısından değer verildiğinde kaynak etiğinden söz etmiş oluyoruz. Elbette ki kaynak etiği sadece dar bir anlamda çevre etiğidir; ancak çevre etiğinin her kapsamlı tanımının her zaman bir parçası olmuştur. Kaynak etiği su, toprak ve hava gibi kısıtlı, tükenebilir hammaddelerin ve çevresel ortamların kullanım yönlerini dikkatle inceleyerek insanı ilgi alanının merkezine koyar. Ormanlar ve balıkçılık kaynakları gibi yenilenebilir biyotik kaynaklar da özel etik hususları içindedir. Dünyadaki tehlikeli iklim değişikliği ile ilgili sorular da kaynak etiği alanına girer. Tarım etiği de bu tür çevre etiğinin içindedir ve bilhassa toprak ve peyzajdaki değişikliklerle ilgili sorularla ilgilenmektedir. Özellikle de çevrenin tarımsal kullanımı önemli çevresel zarara yol açmaktadır.

Kaynak etiği, doğanın sunduğu ham maddeleri ve çevresel ortamları (örneğin, su ve toprak gibi) geri dönüşü olmayan bir hasar vermeden (aşırı faydalanma ya da çevre kirliliği) nasıl kullanabileceğimiz sorusuna cevap aramaktadır. Bu tür etik sadece insan merkezli nedenlerle yani insanların çıkarlarıyla savunulabilir.