2.1 Εφαρμογή στη φιλοσοφία

Αυτό είναι το υψηλότερο πεδίο εφαρμογής της περιβαλλοντικής ηθικής, το οποίο περιλαμβάνει τους επεξηγηματικούς συλλογισμούς: toyw συλλογισμούς για την ηθική ισχύ που θα πρέπει να είναι γενικής εφαρμογής, δηλ. να ισχύουν για όλα τα μέλη της κοινότητας του ηθικού λόγου. Στο φιλοσοφικό σύμπαν του λόγου της περιβαλλοντικής ηθικής αναπτύσσονται και αναλύονται τα επιχειρήματα «υπέρ» και «κατά» ορισμένων θέσεων. Συμμετέχουν εμπειρογνώμονες από τον ακαδημαϊκό χώρο (στον τομέα της περιβαλλοντικής ηθικής) και όλοι εκείνοι που παίρνουν αποφάσεις σχετικά με το περιβάλλον στην επαγγελματική τους δραστηριότητα (πολιτικοί, δικηγόροι, μηχανικοί, βιοτεχνολόγοι, κλπ). Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, όλοι οι άνθρωποι μπορούν να συμμετέχουν στη συζήτηση για το περιβάλλον, εφόσον έχουν αναπτυγμένη περιβαλλοντική συνείδηση (καθώς και ένα ορισμένο επίπεδο επιστημονικής εκπαίδευσης) και την τάση να συλλογίζονται πάνω στις δικές τους ενέργειες ενάντια στη φύση. Μεταξύ των συμμετεχόντων στο επιστημονικό λόγο όλοι εκείνοι που δεν είναι φιλόσοφοι, φυσικά εξαρτώνται από τα αποδεικτκά υλικά που τους παρασχέθηκαν από τους εμπειρογνώμονες στην οικολογία. Αυτά τα υλικά εξηγούν καλύτερα τις περιπτώσεις και βοηθούν τους μη ειδικούς να προσανατολιστούν στην ύλη. Αναμένονται καλά θεμελιωμένες προτάσεις για περιβαλλοντικά συνείδητή συμπεριφορά, καθώς και αιτιολογημένη λύσεις στις συγκρούσεις στο πεδίο της περιβαλλοντικής ηθικής.

Ωστόσο, στην ίδια τη συζήτηση της περιβαλλοντική ηθική, όπως προαναφέρθηκε, οι εμπειρογνώμονες στην περιβαλλοντική ηθική συχνά μπαίνουν σε αντιφάσεις που εμποδίζουν τα ορόσημαˑ ειδικότερα, οι ανθρωποκεντρικές και οι φυσιοκεντρικές θέσεις αντιτίθενται σθεναρά. Το ευρύ κοινό δύσκολα μπορεί να καταλάβει χωρίς προηγούμενη προετοιμασία όλα τα επιχειρήματα «υπέρ» και «κατά» των επιχειρημάτων των εναλλακτικών λύσεων που προτείνονται από τους φιλοσόφους. Ωστόσο, όταν η εσωτερική φιλοσοφική συζήτηση δεν οδηγεί σε αντικειμενικώς έγκυρα αποτελέσματα, οι δημόσιοι σύμβουλοι και οι έγκυροι ερευνητές στον τομέα της περιβαλλοντικής ηθικής, και ιδιαίτερα εκείνοι που λαμβάνουν τις πολιτικές αποφάσεις (πολιτικοί, μηχανικοί, κλπ), λαμβάνουν περιορισμένες πληροφορίες. Σε τελική ανάλυση, κάθε άτομο και κάθε κοινωνία πρέπει να αποφασίσουν σε ποιο βαθμό θέλουν να δώσουν προτεραιότητα και τι βάρος θα εκχωρήσουν στα φυσιοκεντρικά επιχειρήματα (εκτός από τη λήψη υπόψη των ανθρωποκεντρικών επιχειρημάτων, από προεπιλογή).

Οι αποφάσεις σχετικά με την έκταση και τον τρόπο με τον οποίο οι ηθικές πτυχές στη στάση απέναντι στα ζώα και τη φύση αντικατοπτρίζονται στη συμπεριφορά των ανθρώπων και των ανθρώπινων κοινωνιών, είναι η ευθύνη του κάθε ατόμου ή πολιτική οντότητα - σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Για να προλάβουμε καταστάσεις στις οποίες οι αποφάσεις αυτές δεν είναι καλά θεμελιωμένες ή έχουν ληφθεί μάλλον διαισθητικά, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να αποκτήσουμε αρκετά βαθιές γνώσεις για τον τομέα, προκειμένου να κατανοήσουμε τη συζήτηση στο πεδίο της περιβαλλοντικής ηθικής.