2. Τρία επίπεδα του περιβαλλοντικού επιχειρήματος

Πιο πάνω διαχωρίσαμε τρεις υποτομείς της περιβαλλοντικής ηθικής: την ηθική των πόρων, την ηθική των ζώων και την ηθική απέναντι στη φύση. Ωστόσο, υπάρχουν περιπτώσεις όπου η διάκριση αυτή δεν είναι απόλυτη, ενώ η διαίρεση είναι αναλυτική, αλλά όχι κατηγορική. Ορισμένα περιβαλλοντικά προβλήματα, όπως η διατήρηση των υδάτων στη διαχείριση των φυσικών πάρκων, ο αστικός σχεδιασμός του χώρου, κλπ, περιλαμβάνουν πτυχές και των τριών υποτομέων – την ηθική των πόρων, την ηθική απέναντι στα ζώα και στη φύση.

Για να σκιαγραφήσουμε την κατάταξη της περιβαλλοντικής ηθικής πρέπει όχι μόνο να κάνουμε διάκριση μεταξύ των τριών υποτομέων (οι εμπειρογνώμονες έχουν συμφωνήσει σε μεγάλο βαθμό πάνω σε αυτό το θέμα), αλλά και να διακρίνουμε τα διαφορετικά επίπεδα στα οποία εφαρμόζεται η περιβαλλοντική ηθική. Ο Conrad Ott (Ott 2000) διακρίνει τρεις τομείς εφαρμογής:

1. Φιλοσοφικός τομέας (η φιλοσοφική επιστήμη «ηθική»),

2. Πολιτικός και νομικός τομέας (η νομοθεσία)

3. Περιπτωσιολογικός τομέας (μελέτες μεμονωμένων περιπτώσεων και συνιστώμενες ενέργειες).

Από τη μία πλευρά, κάθε τομέας εφαρμογής υποθέτει διαφορετική σφαίρα της δραστηριότηταςˑ Από την άλλη πλευρά, οι τομείς εφαρμογής είναι χτισμένοι ο ένας απέναντί στον άλλο και εξαρτώνται ο ένας από τον άλλο: τα δημόσια μέτρα για την αντιμετώπιση μιας υπόθεσης (στην περιβαλλοντική διαχείριση) θα πρέπει να προστατεύονται νομικά και να είναι δικαιολογημένα. Ο νόμος, με τη σειρά του, θα πρέπει να βασίζεται στις αρχές της δεοντολογίας.