1.2 Η ηθική των φυσικών πόρων

Η ηθική των φυσικών πόρων συνδέεται με τη διαδικασία κατά την οποία αποδίδεται μια αξία στη φύση μόνο ως αποτέλεσμα της σχέσης της με τον άνθρωπο. Παρά το γεγονός ότι η ηθική των φυσικών πόρων θεωρείται ως περιβαλλοντική ηθική μόνο με τη στενή έννοια του όρου, αυτή περιλαμβάνεται πάντα στον ευρύτερο ορισμό της περιβαλλοντικής ηθικής. Η ηθική των φυσικών πόρων τοποθετεί τον άνθρωπο στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός της, λαμβάνοντας υπόψη τις διάφορες πτυχές της εξόρυξης και της επεξεργασίας των περιορισμένων και μη ανανεώσιμων πόρων και περιβαλλοντικών στοιχείων, όπως το νερό, το έδαφος και ο αέρας. Από την άποψη της ηθικής στάσης, ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στους ανανεώσιμους βιοτικούς πόρους, όπως τα δάση και οι πληθυσμοί των ψαριών. Οι απειλητικές για τη ζωή κλιματικές αλλαγές ανήκουν επίσης στα θέματα που εξετάζονται από την ηθική των φυσικών πόρων. Και τελευταίο αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, εδώ περιλαμβάνεται η γεωργική ηθική και ειδικότερα τα θέματα που σχετίζονται με την ηθική ερμηνεία των μεταβολών του εδάφους και του τοπίου. Μια σειρά από εξαιρετικά επικίνδυνες οικολογικές ζημιές οφείλονται στην ανεύθυνη χρήση των φυσικών πόρων για τους σκοπούς της γεωργίας και την κτηνοτροφίας.

Η ηθική των φυσικών πόρων εξετάζει και προσαρμόζει τους τρόπους χρήσης των πρώτων υλών και των στοιχείων της φύσης (ύδατα και εδάφη) χωρίς να προκαλούν ανεπανόρθωτες ζημιές σε αυτούς τους πόρους (υπερεκμετάλλευση ή ρύπανση). Το αντικείμενο της ηθικής των φυσικών πόρων προστατεύεται με καθαρά ανθρωπογενή επιχειρήματα, δηλαδή μέσω των συμφέροντων του ανθρώπου.